دست مزن!

چشم، ببستم دو دست

راه مرو!

 چشم، دو پايم شكست

حرف مزن!

 قطع نمودم سخن

نطق مكن!

چشم، ببستم دهن

هيچ نفهم!

 اين سخن عنوان مكن

خواهش نافهمي انسان مكن

لال شوم، كور شوم، كرشوم

ليك محال است كه من خرشوم

                                       (نسيم شمال)

این شعر رو قبلا هم خونده بودم و الان تو یه وبلاگی دیدمش و یادم افتاد که چه شعر قشنگیه.گفتم بزارمش شمام بخونین